29 oktober 2007

Lieve Bep,

Vluchten voor verdriet kan soms heel lang duren
maar dan… plots sta ik weer stil omdat jij weg bent!
Zó’n dierbaar zusje, zó dicht aan mijn hart
In mijn gedachten aan jou, worden minuten … uren!
Samen dolen wij terug naar het verleden
omdat ik jou mijn leven lang heb gekend.

Zondag j.l. had ik dat weer, ‘k ben met de hond naar het strand gegaan
gewandeld … op het zand gezeten, om bij jou stil te staan.
Het ruisen van de golven, de ruimte van de aarde
ja, dat heeft mij wel goed gedaan.
Ik keek naar de wolken en vroeg: Bep, heb jij mij gevoeld?
In gedachten glimlachen wij naar elkaar
en begreep: onze liefde is van eeuwig durende waarde…
een troost die je aan elkaar bedoeld!

Dan sta ik op, mijn kont is koud geworden
‘k kijk nog even naar de wolken, zij gaan en gaan.
Die ene vond ik mooi, in de kilte was hij zo mooi wit.
Ik zei: dag Bep … ’t is vast een wolk waar jij op zit!
Onderweg naar de auto vraag ik mij af:
moeten wij stil blijven staan.
Wij moeten gewoon ook verder gaan.
Ik sta niet stil maar wil verder vluchten
en genieten van alles om mij heen.

Lieve Bep, je zal er altijd bij zijn!

Liefs Lida

©Lida Deelen-Donker