Mijn lieve mamma Het bericht kwam als een schrik, alweer vier maanden gelee. Zo onverwachts via een mobiel, het was de stem van mijn nichtje. Onderweg was ik naar U toe, om afscheid te nemen, maar nee... het mocht niet meer baten, want ik kreeg dat korte berichtje haar stem zei me dat de dokters hebben gedaan wat ze konden, maar dat oma het toch niet had gehaald. Hun oma, onze moeder, zijn lieve vrouw, wij allen heel nauw met haar verbonden, ondergaan het grote verdriet, want haar sterven was al bepaald. Dit verdriet is voor mij zo intens, gelijk een droom maar dan toch echt Zij was mijn zielgenote, mijn beste vriendin en steunpilaar Wij waren heel erg aan elkaar gehecht Deze leegte zal altijd blijven, ik moet verder zonder haar Maar mijn geloof versterkt mij om door te gaan Want eens komt de dag dat wij weer herenigt zijn Het geeft me kracht om te weten dat ik weer naast U zal staan Toch huil ik nog steeds om U mijn lieve moeder, want het doet zoveel pijn. Mamma U werd maar 71 jaren oud. Maar Uw lichaam was helemaal op, totaal versleten, Toch was U nog maar drie jaar geleden, 50 jaar getrouwd. Nu heeft U geen pijn meer, niet meer hoesten, dit moeten wij niet vergeten! Het moest zo zijn, dit is het lot, U moest vertrekken. Toch is’t verdrietig, want ‘k hoor niet Uw stem meer, niet meer Uw lach en ik mis onze gesprekken. Die moeten wachten tot ik U weer zie op een keer. Rust zacht lieve, liefste mamma Je liefhebbende dochter Pia 06-10-2006 ©Pia de Boden-van Rijswijk